به وب سایت فارسی مرکز فرهنگی اسلامی شمال کالیفرنیا خوش آمدید
Home » انتخاب سردبیر » بیستمین نشست از شرح تک غزلی از دیوان شمس از سوی دکتر عبدالکریم سروش

بیستمین نشست از شرح تک غزلی از دیوان شمس از سوی دکتر عبدالکریم سروش

ICCNC:بیستمین نشست شرح تک غزلی از دیوان شمس مولانا جلال‌الدین بلخی که از سوی دکتر عبدالکریم سروش، اندیشمند و عرفان‌پژوه نامی، در مرکز اسلامی فرهنگی شمال کالیفرنیا برگزار می‌شود، به شرح یکی از غزل‌های این دیوان اختصاص دارد با مطلع «یوسف کنعانیم روی چو ماهم گواست/هیچ کس از آفتاب خط و گواهان نخواست»

این برنامه ساعت ۴ و ۳۰ عصر روز شنبه ۷ اکتبر  ۲۰۱۷ در مرکز اسلامی فرهنگی شمال کالیفرنیا برگزار می‌شود.

Shams oct 2017

غزلی را که دکتر عبدالکریم سروش شرح خواهند کرد غزلی است با ۱۴ بیت که در تصحیح دیوان دکتر بدیع‌الزمان فروزانفر با شماره ۴۶۲ آمده است. دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی این غزل را با شماره ۱۴۵ در زمره غزل‌های گزینشی خود جای داده است و به جای ۱۴ بیت، ۱۱ بیت از این غزل را انتخاب کرده است.

در متن زیر ابیات حذف شده از سوی آقای شفیعی کدکنی به صورت سیاه متن آمده است.

متن غزل «یوسف کنعانیم روی چو ماهم گواست»

 

یوسف کنعانیم، روی چو ماهم گواست                     هیچ کس از آفتاب خطّ و گواهان نخواست

سرو بلندم، تو را  راست نشانی دهم                      راستتر از سروقد نیست نشانیِّ راست

هست گواه قمر چستی و خوبی و فر                      شعشعه اختران خط و گواه سماست

ای گل و گلزارها! کیست گواه شما!                        بوی که در مغزهاست، رنگ که در چشم‌هاست!

عقل اگر قاضیست، کو خط و منشور او؟                   دیدنِ پایانِ کار، صبر و وقار و وفاست

عشق اگر محرم است چیست نشان حرم؟               آنک به جز روی دوست در نظر او فناست

عالم دون روسپیست چیست نشانی آن             آنک حریفیش پیش و آن دگرش در قفاست

چونک به راهش کند آن به برش درکشد              بوسه او نه از وفاست خلعت او نه از عطاست

چیست نشانی آنک هست جهانی دگر؟                    نو شدن حال‌ها، رفتن این کهنه‌هاست

روز نو و شام نو، باغ نو و دام نو                                هر نفس اندیشه نو، نوخوشی و نوغناست

نو ز کجا می‌رسد؟ کهنه کجا می‌رود؟                          گر نه ورای نظر عالم بی‌منتهاست

عالم چون آب جوست بسته نماید ولیک                    می‌رود و می‌رسد نو نو، این از کجاست

خامش و دیگر مگو، آنک سخن بایدش                        اصل سخن گو بجو، اصل سخن شاه ماست

شاه شهی بخش جان، مفخر تبریزیان                       آنک در اسرار عشق همنفس مصطفاست